Dus opgeven doen we niet. Nooit.

Written by Vilan van de Loo on .

"Eindelijk ben ik weer in Den Haag, de afgelopen tijd was het vliegtuig in, vliegtuig uit. Twee keer in Japan geweest, om iets te noemen. Japan blijft een verhaal apart."

"Bij het Japan Open in Osaka hadden ze kickboksen bij een karatetoernooi gezet. Dat moest mensen trekken. Maar de zaal zat voor een kwart vol. Peter Aerts deed ook mee, en je zag dat hij zich voor honderd procent inzet. Hij gaat tot de grens en dan eroverheen dus dat is goed. En hij vindt het spelletje leuk. Maar het was geen gezicht. Na zijn wedstrijd hoorde ik dat hij een maandje geleden een knieoperatie had gehad. Moet je dan een wedstrijd in Japan doen? Als je op zo'n gevorderde leeftijd zo'n hoog kunstje moet laten zien, wacht dan tot je in betere vorm bent. In de juiste vorm. Als dat nog binnen je bereik ligt, tenminste, Je kunt zien dat hij tot de ouderen behoort, net als Ernesto Hoost. Het zijn kampioenen en daarvan heb je een verwachtingspatroon. Daar kunnen ze niet meer aan voldoen. Het was voor het publiek niet om aan te zien.

Ik zeg niet dat ze te oud zijn. Ze doen het nog met plezier. Dat ze veel geld ermee verdienden, gun ik ze van harte. Maar mijn ding was het niet." 

"Daarna kregen we het weer. Prins Ali tegen André Mineux, een volgespoten Anabolenpiet. was het pro wrestling? Het leek op pro wrestling en op de Comedy Capers tegelijkertijd, maar dit was het vervolg van kickboks evememt.  Na Prins ali  André Mineux, kwam nog Tovan Pirani tegen Stefan Leko. Met kickboksen had het heel weinig te maken en als vermaak was het ook nutteloos. Een wedstrijd van vijf keer twee minuten, dat is een B-klasse partij." 

 "Wie het goed deed, was een man uit Thailand, die tegenover een duistere Japanner stond. Met hem maakte de Thai korte metten meteen in de eerste ronde. Daarvan waren de Japanse scheidsrechters niet zo gecharmeerd. Wij vinden het wel leuk, op een bepaalde manier. Je vecht niet alleen tegen je tegenstander maar ook tegen het Japanse systeem. Dat motiveert. Als je voor de KO gaat, dan moeten ze je wel als winnaar aanwijzen. Dus daar trainen we op."

"Dat er kickboksen bij een karatetoernooi was gezet, vond ik geen toegevoegde waarde hebben. Ze hadden een eigen kleedkamer, kwamen op met muziek, je kent het wel. Typisch. Karate was het echte werk. Daar kwamen we voor."

 "Nu zit ik erover te denken om aan te bieden dat Cor Mol van de scheidsrechterscursus daar een seminar komt geven. Daar of hier, dat maakt mij niet uit. Dan zijn ze een ervaring rijker, denk ik. Wij hebben hier een andere opvatting van wat een scheidsrechter hoort te doen en dat is niet je eigen vechters laten winnen. Van mij mogen ze ook stage komen lopen op ons toernooi in Maart, maar dan zet ik er wel wat begeleiding bij. Voor de zekerheid."

 "De Japanners vinden het goed zoals het dáár gaat en anderen nemen er genoegen mee. Ik niet. Het moet verbeteren. Dat is vooruitgang. En die begint bij de bobo's in zo'n toernooi, de scheidsrechters, de juryleden. Bobo's zijn het probleem van de wereld. Een scheidsrechter neerslaan, zoals je in het filpje op Round1 kunt zien, is de oplossing  niet. Maar ik kan die vechter wel begrijpen, gezen de omstandigheden."

 "Dus opgeven doen we niet. Nooit. We gaan als IBK zelfs samenwerken met de Japanse organisatie WKO, dat is tenminste mijn plan. In maart komt er in Bangkok een groot toernooi met alle oosterse vechtsporten en ook karate. Daar zijn wij dan bij, van 12 tot 22 maart. Het wordt een drukke maand, met ons eigen toernooi erbij."

 "We hebben ook een visitekaartje afgegeven in Riga. Fedor en Mischa gingen erheen met Bayram en Taliban. Beiden verloren, maar dat is niet erg. Je kunt niet altijd winnen. En ze zijn wel een ervaring rijker. Het buitenland is leuk voor die jonge gastjes. Samen vechten en erna samen feestvieren erna, dat is budo."