Groningerslag

Written by Vilan van de Loo on .

Dat moeten ze maar op vlaggetjesdag doen
Bij de laatste Groningerslag had de scheidsrechter in principe geen inbreng. Dat was daar niet nodig. Ze lieten zich daar niet gelden. Het is echt een toernooi van de vechters. De scheidsrechters hebben alleen het gevecht geleid. Daar zijn ze voor. Meestal willen de juryleden vlaggetjes en fluitjes om daarmee irritant te doen. Dat moeten ze maar op vlaggetjesdag doen. Het verpest elk toernooi.

In België ben ik weggestuurd door scheidsrechters toen ik een vraag wilde stellen over de wedstrijduitslag. Maar nee, er was geen discussie mogelijk. De mensen zeiden tegen me: “wat heb je een rood hoofd.” Ik zeg: “Ik ga er dadelijk eentje slaan als ik niet wegga.”  Ik dacht nog, misschien zat ik naar een andere wedstrijd te kijken dan de scheidsrechter. Toen ik later het filmpje bekeek dacht ik: dit kán gewoon niet, die uitslag. Hier moet wat gebeuren. Ik weet dat het ondankbaarste beroep van de wereld is, vrijwilligers die je in principe niets kwalijk kunt nemen, maar...

Afgelopen april waren we op het WK kyokushin in Engeland. Daar willen ze het erfgoed van Oyama tot in de puntjes vasthouden. Op zich goed. Als het werkt. Maar het werkt niet. Vechters moeten voor het toernooi opgeven hoeveel planken ze gaan breken. Dat slaat nergens op.  Dat kun je veel te gemakkelijk manipuleren. En steeds vier juryleden erbij werkt ook niet. Je krijgt alleen verwarring bij het publiek. Het publiek moet het zien en meteen begrijpen. Dus moeten we het simpel houden.

Jonge vechtertjes
Dus zeg ik, verander die traditie een klein beetje. Waarvoor steeds die traditionele oude troep? Als het goed is, is het goed. Maar het is niet goed. Want iedereen hoor je over scheidsrechters, over heel de wereld. Dan verpest je het weer voor de jonge vechtertjes.

Misschien hebben die scheidsrechters zelf nooit gevochten. Misschien hebben ze zelf ook nooit maar iets gedaan. Of alleen een paar jaar karate voor de gezelligheid. Ze trekken een pak aan, ze hebben twee keer een vlaggetje in hun hand gehad, ze krijgen een cursusje en ze zitten er. Ik moet erbij zeggen, ik ben blij dat ze er zitten. Bij gebrek aan beter. Anders heb je niemand.
In Groningen had niemand last van de scheidsrechters. Ik ook niet. We gingen samen met Dojo Osaka naar Polen, hetzelfde verhaal. Bij ons in Den Haag op het OECKK heb ik in 23 jaar geen enkele klacht gehad. Dus het kan.  

Cor Mol heeft een klasje om de juryleden in goede banen te leiden. Dat is het scheidsrechterskorps Kyokushin Nederland. Zo gaan we hopelijk allemaal hetzelfde doen.

Vlaggetje
Heb je een toernooi, leg dan aan het publiek uit wat niet mag. Laat het zien. Dan weet iedereen het.
De drie juryleden kiezen een vechter. Zij moeten bepalen wie er wint door een kleur vlaggetje omhoog te steken: wit of rood. Gaan er drie rode vlaggetje de lucht in, dan ziet het publiek: rood heeft gewonnen. Drie witte vlaggetjes, dan wint wit. Twee rode vlaggetjes en een wit vlaggetje? Dan ziet de hoofdscheidsrechter dat rood heeft gewonnen. Dan krijg je probleem één: iemand steekt een rood vlaggetje omhoog, de ander een wit vlaggetje en de derde het hikewake-vlaggetje. Dan is het 1-1-1: onbeslist. Dus mag je twee minuutjes verder vechten.

Japans
Het is allemaal zo simpel. Maar ze willen de traditionele Japanse klotetroep waar iedereen zich al jaren aan zit te ergeren, maar dat ze door blijven voeren en waar scheidsrechter op hun punten blijven staan. Het is 2013... Het werkt al jaren niet.
Op de Groningerslag had niemand last van de scheidsrechters. Ze waren niet aanwezig. Dat was gewoon goed. Daar kunnen ze elders een voorbeeld aan nemen.