IBK deel 2 - De kas was leeg

Written by Vilan van de Loo on .

"De IBK betekende voor ons veel werk. Alleen al het afnemen van examens voor de gradueringen, daar gaat veel tijd in zitten. Je hebt ook te maken met geld: wie examen doet, moest geld in de kas van de IBK storen. We waren gewaarschuwd voor Bluming: pas op, die man doet niets voor het karate, die wil alleen geld hebben."


"Verdienen is niet erg, maar stelen daar hou ik niet van. Dus we deden het zo. Als Bluming ergens aanwezig moest zijn, dan regelde de IBK een vliegticket en zijn verblijfskosten zodat het die man niks kostte. Hij hoefde alleen met de andere bobo's te zitten in het bobohotel en zijn bobodingen te doen. Iedereen blij."

"Het ging groeien, groeien, groeien. We hadden een redelijke IBK. Dat is niemand persoonlijk. Dat is IBK. Een vereniging."

"Toen kwam die keer dat we voor een vergadering over de gradueringen bij elkaar kwamen, dat was in het toenmalige Joegoeslavië. We namen een rondje koffie en andere versnaperingen. Het bonnetje gaf de serveerster aan mij. Omdat ik de grootste bek had, dacht ze dat ik het regelde. Dat bonnetje gaf ik na de vergadering aan de penningmeester van de IBK, zodat hij het papiertje kon tekenen. Maar het bonnetje kreeg ik terug. Dus ik zeg: "Nee, dat is van de bond, niet voor mezelf. Het is voor de bondvergadering, weet je nog." Zegt hij: 'er zit geen geld in de kassa.'"

"Geen geld in de kassa? Ook vreemd. Elke school betaalde lidmaatschapsgeld. Ik had zelf gezien dat Hongarije cash betaalde aan Bluming en dat was voor minstens vijftien scholen. Het was niet de bedoeling dat het cash betaald werd. Zoiets moet aan de penningmeester."

"Er waren heel wat scholen lid van de IBK. Niet alleen in Hongarije, maar ook in Joegoeslavië, België, Nederland, ga zo maar door, en dan vijftig euro per school per jaar, dus dan heb je wat. Bluming moest dat in de pot stoppen. Maar daar zat het niet in. Dat vond ik raar, want ik had met eigen ogen die cash betaling gezien. Wat bleek, Bluming had een kassa voor zichzelf gemaakt. Want zijn huis moest geschilderd worden, zei hij. En hij nam zelf ook examens af waarvoor hij geld opstreek. Allemaal om zijn huis te laten schilderen."

"Dat kan natuurlijk niet. Wij wilden de examens juist op één plek houden, voor de kwaliteit."

"We hadden eerst met ons allen vergaderd, zonder Bluming, want hoe konden we dit oplossen? Om eruit te komen moesten we als vereniging een motie van wantrouwen indienen met de eis: of hij stopt het geld terug in de verenigingskas, of hij betaalde niets en dan zou hij worden gewiebeld."

"Dus toen ging het net als in het dagelijks leven. Iedereen was het ermee eens, maar niemand deed wat."

"Bluming had de bui al zien hangen. Hij wilde een symbolisch bedrag terugstorten. Maar daar was de IBK niet mee geholpen. Vanaf dag één stond de IBK ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, maar niet op de naam van Bluming. Wel op naam het van bestuur. Bluming was alleen bobo. Geen voorzitter, penningmeester of secretaris. Dat bestuur - Jan de Jong, Tom Eikmans en Frans van Wijngaarden - heeft toen met Bluming gesproken: geld terug in de kas, anders wiebelen."

- wordt vervolgd -